Ziekenhuis Gelderse Vallei: 25 jaar zorg in beweging

EDE Ziekenhuis Gelderse Vallei bestaat dit jaar 25 jaar, wat natuurlijk een mooi moment is om even stil te staan bij hoe de zorg in die tijd veranderd is. Niet alleen qua techniek, maar ook in de manier waarop zorgverleners samenwerken en patiënten zelf een grotere rol kregen. Uroloog Michael Kortleve en pijnconsulent Anneke Postma - van der Vlag vertellen erover in een open gesprek.

Michael Kortleve werkte als uroloog onder andere bij het Radboudumc en sinds 2011 bij Ziekenhuis Gelderse Vallei. ,,Als je kijkt naar de afgelopen decennia, is de technologische ontwikkeling natuurlijk echt ongekend”, begint hij. ,,Toen ik begon, werden er veel meer open operaties gedaan. Inmiddels doen we bijna alles met een kijkoperatie, vaak zelfs robot geassisteerd. Ik zit dan achter een soort console en bestuur via robotarmen de instrumenten. En dat maakt veel complexere ingrepen mogelijk, zeker bij oncologie. Daarnaast is het medicijnarsenaal enorm uitgebreid. Waar je vroeger alleen chemotherapie had, zijn er nu talloze gerichte behandelingen waarmee mensen veel langer in goede gezondheid kunnen leven. Maar het werk is daarmee ook technischer en intensiever geworden. De zorg is drukker, de patiënten zijn beter geïnformeerd en de verwachtingen zijn hoog. Dat vraagt iets van ons allemaal.”

MET DOSSIERS OP DE SCOOTER

Anneke Postma – van der Vlag begon haar loopbaan in 1988 en werkt sinds 2000 bij Ziekenhuis Gelderse Vallei, waar ze inmiddels één van de twee pijnconsulenten is. ,,Toen ik begon, werkte ik nog met papieren dossiers”, lacht ze. ,,Ik had spreekuren in Ede, Bennekom en Wageningen. Dan ging ik op mijn scootertje met tassen vol dossiers tussen mijn benen van de ene locatie naar de andere. Als er wat gebeurde, lag alles op straat. Nu ondenkbaar natuurlijk, want alles is digitaal, centraal en veilig opgeslagen.” 

En ook dat had wel wat toentertijd, vindt Anneke: ,,Je had meer tijd met de patiënt. Operaties duurden langer, mensen bleven langer opgenomen. Nu gaat alles sneller (wat medisch gezien goed is, want we weten dat bewegen herstel bevordert) maar soms mis ik wel dat contact. Even vragen hoe het nu écht met iemand gaat een paar dagen na een operatie ofzo.” Ze glimlacht: ,,Het blijft voor mij de kern: mensen zien en horen. Of je nu pijnconsulent, verpleegkundige of arts bent, dat menselijke contact mag en zal nooit verdwijnen.”

MEER GELIJKWAARDIGHEID

,,Vroeger was de zorg meer hiërarchisch: de arts kwam de kamer binnen, vertelde wat er moest gebeuren en liep weer door”, herinnert Michael zich. ,,Inmiddels is dat anders. Verpleegkundigen zijn zelfstandiger en hebben hun eigen regie over patiënten. We werken veel meer op gelijkwaardig niveau. En dat is goed, want zij zien en weten vaak dingen die ik als arts niet zie.” Anneke knikt instemmend: ,,Ja, dat klopt. We hebben tegenwoordig hele korte lijntjes. Als ik een ‘niet-pluisgevoel’ heb, wordt dat serieus genomen. De communicatie is sneller, directer en wederzijds. En we dragen de zorg nu over bij de patiënt aan bed. Die hoort mee, stelt vragen én denkt mee.” 

Michael: ,,Dat is precies wat ik probeer te stimuleren. Op de operatiekamers hebben we bijvoorbeeld afgesproken om elkaar bij de voornaam aan te spreken. Dat klinkt klein, maar het maakt het contact veel laagdrempeliger. De dokter die alles bepaalt, dat beeld past niet meer bij deze tijd. Nu bepalen we als team – samen met de patiënt – wat goed is.”

(de tekst gaat onder de foto verder)

Ziekenhuis Gelderse Vallei

DE VERANDERENDE ROL VAN DE PATIËNT

Volgens beiden is de patiënt van nu niet meer te vergelijken met die van 25 jaar geleden. ,,De hoeveelheid informatie die mensen tegenwoordig tot hun beschikking hebben, is enorm”, zegt Michael. ,,Maar dat maakt ze nog geen dokter. Ze hebben professionals nodig om al die informatie te duiden. Een behandeling voor een zestiger is niet dezelfde als voor een tachtiger, laat staan een twintiger. Daarom is het gesprek belangrijker geworden dan ooit. We moeten samen afwegen: wat past bij jou, bij jouw leven?” Anneke vult aan: ,,Ik merk dat ook bij patiënten met chronische pijn. Ze hebben al van alles geprobeerd, zoeken online naar oplossingen en komen dan bij ons met gerichte vragen. Als ik ze dan bel en we kunnen samen een plan maken, dan voelen ze zich gehoord en dat is het mooiste wat er is.”

MEER BALANS, MEER SAMENWERKING

Anneke vertelt dat er de afgelopen jaren gelukkig ook meer aandacht is gekomen voor de balans van zorgverleners zelf. ,,We kunnen pas goed voor anderen zorgen als we ook goed voor onszelf zorgen. De werkdruk is hoog, maar er is meer oog voor werkplezier en voor elkaar. Ik ben dankbaar dat ik in dit ziekenhuis ruimte kreeg om verder te leren, daardoor blijf ik gemotiveerd.” Michael vult aan: ,,Dat is iets waar ik als voorzitter van de medische staf ook trots op ben: we hebben hier een cultuur waarin mensen met plezier werken. We zijn kritisch op kwaliteit, maar ook mensgericht. Zorg blijft mensenwerk.” 

25 jaar zorg op de Willy Brandtlaan
We naderen het einde van het jaar 2025. Een bijzonder jaar voor Ziekenhuis Gelderse Vallei – het ziekenhuis bestaat dit jaar 25 jaar op de huidige locatie; de Willy Brandtlaan in Ede. De geschiedenis en kennis van het ziekenhuis gaan echter veel verder terug. Al vele jaren eerder begon het ziekenhuis op verschillende locaties in Bennekom, Ede, Veenendaal en Wageningen. Op 26 september 2000 zijn deze 4 ziekenhuizen van 4 verschillende locaties samengekomen op 1 locatie en werd het: Ziekenhuis Gelderse Vallei. 

Wat zowel Michael als Anneke typeert, is dat ze hun werk niet alleen als beroep zien, maar ook iets wat betekenis geeft. ,,Mensen worden arts of verpleegkundige omdat ze willen zorgen voor een ander”, zegt Michael. ,,Je zit vaak heel dicht bij iemands kwetsbaarheid. Bij ziekte, bij keuzes over leven of dood. Dat plaatst je in een verantwoordelijke positie, maar ook in een dankbare.” Anneke knikt. ,,Ik heb bepaalde talenten gekregen en daar wil ik iets mee doen. Die zingeving maakt dat ik, na 25 jaar, nog altijd met plezier naar mijn werk ga.”

(de tekst gaat onder de afbeelding verder)

TROTS OP DE REGIOZORG

Ziekenhuis Gelderse Vallei heeft zich in de afgelopen 25 jaar ontwikkeld tot een modern, regionaal ziekenhuis met een duidelijke focus. ,,Voeding, bewegen en slaap - dat zijn onze speerpunten”, zegt Michael. ,,En dat onderscheidt ons echt. Het is mooi dat die visie niet alleen in beleid staat, maar ook echt leeft onder onze medewerkers.” Anneke knikt. ,,Ja, het is een ziekenhuis waar je je gezien voelt, als patiënt, maar ook als collega. Ik heb hier collega’s van twintig en van zestig en we leren van elkaar. Dat maakt het werk rijk.” 

Michael: ,,Over 25 jaar hoop ik dat we nog steeds dat warme regioziekenhuis zijn waar mensen graag komen en waar we samenwerken met andere ziekenhuizen in de omgeving. Dat we de basiszorg blijven bieden op het hoge niveau dat we nu hebben. Want uiteindelijk maken de mensen het verschil. Dat was 25 jaar geleden zo, en dat zal over 25 jaar niet anders zijn.” Anneke glimlacht. ,,Precies. Hoeveel er ook verandert, het hart voor de zorg blijft.”

Dit artikel wordt u aangeboden door Ziekenhuis Gelderse Vallei. Ook profiteren van het grote bereik van de print- en online kanalen van Ede Stad.nl? Neem dan contact op met Frans de Kleuver (06-55780474, f.d.kleuver@bdu.nl) of Dick van Laar (06-55706843, d.v.laar@bdu.nl).