Column Kimberley Bos: Spoedcursus olympische baan Beijing

EDE Kimberley Bos uit Ede neemt voor de tweede keer in haar loopbaan deel aan de Olympische Winterspelen. In haar sport skeleton is ze de laatste jaren uitgegroeid tot een serieuze kanshebber op een medaille tijdens de Spelen in de Chinese hoofdstad Beijing. De komende tijd schrijft Bos exclusief voor Ede Stad.nl een column.

We zitten inmiddels een kleine twee weken in Beijing en mijn olympische wedstrijd komt dichterbij nu. Komende vrijdag en zaterdag kom ik in actie. Nu ik dit schrijf hebben we nog drie officiële trainingen op de baan te gaan. We hebben tot nu toe twee keer op de baan mogen trainen. Dat wil zeggen dat je twee keer naar beneden mag per training. Voor we vrijdag aan onze eerste heat beginnen, heb ik dus tien afdalingen gemaakt. Het leek mij wel leuk om jullie eens wat meer uit te leggen over de baan.

Eén ding is in ieder geval al uniek; vanaf het olympische dorp kun je de bobsleebaan zien. Als ik aan het ontbijt zit, kan ik uitkijken over de baan. Dat is toch wel iets bijzonders, dat het dorp echt direct naast de baan ligt. Dat maakt dat de reis naar de baan ook niet zo lang is. Ik wist al wel dat dat uitzicht zo zou zijn. In oktober zijn we hier al voor een testevent geweest, waarbij iedereen voor het eerst kennis kon maken met de baan. Toch is alles nu eigenlijk anders en dat komt voornamelijk door de weersomstandigheden.

Het weer heeft veel invloed in onze sport. Dat komt omdat de kou, of juist de warmte, veel invloed heeft op het ijs. Toen we hier in oktober waren, was het rond de 10 graden. Nu is het hier in de nachten juist rond de -10 graden en zit het overdag in de buurt van het nulpunt. Het ijs is daardoor heel koud en dat is ook wel even wennen. Daar moet je bijvoorbeeld ander materiaal voor gebruiken en we zijn intussen dus ook aan het uitzoeken wat het beste werkt. Alle factoren moeten in de komende drie dagen nog gefinetuned worden.

Zoals gezegd hebben we nu twee keer op de baan getraind en dat ging eigenlijk wel lekker. Ik heb genoeg fouten gemaakt en er zijn ook zeker dingen om van te leren, maar dat hoort er nu eenmaal bij in het begin. We moeten nu anticiperen op dat de baan anders is dan in oktober. Dat is wel vergelijkbaar bij wat we bij normale World Cup-wedstrijden ook moeten doen. Alleen heb je dan al heel veel ervaring op zo’n baan. Dat gaat dan een stuk makkelijker dan hier, want hier zijn we pas één keer eerder geweest en nu moeten we toch opnieuw gaan uitvogelen wat we op bepaalde punten moeten doen.

Al met al gaat het echter ook maar om een paar bochten. Zo zijn de vierde, zesde en dertiende bocht echt heel anders dan vier maanden geleden, maar gaat de rest op zich wel oké. Daar zijn we dus veel mee bezig en dat doen we niet alleen op de baan zelf. Ook in het appartement. Daar kijken we naar video’s van de afdalingen en maken we tekeningen van de bochten, om te bekijken wat we zouden kunnen doen en proberen. Zo testen we theorieën uit. Die passen we vervolgens in de volgende training toe om te kijken of het werkt.

Tot slot is er nog één ding ook anders dan normaal; de media-aandacht. Bij World Cup-wedstrijden lopen er alleen op de wedstrijddag wat cameramensen rond. Hier zijn ze er al vanaf de eerste training constant bij. Dan merk je wel dat je op de Spelen bent. En ze houden mij natuurlijk ook in de gaten na een seizoen zoals ik dat gehad heb. Dat is ook heel logisch, maar ook wel weer typisch. Ik heb dan ook al aardig wat interviews gedaan en mensen uitgelegd wat ik van de baan vind en waar het nog beter kan. Dat is soms nog best lastig, omdat er nu ook meer mensen zijn die niet vaak bij skeleton komen, maar ik doe mijn best. En die aandacht voor onze sport maakt het ook weer leuk.

Kimberley

Lees hier deel 1 en deel 2 van de columns van Kimberley Bos.