Columnist Harrold Harbers over zijn lichte irritaties: ‘Met een volle blaas over een houten trap’

EDE Mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik graag films kijk. Zij weten ook dat ik die graag in de bioscoop kijk. Omdat de meeste van deze films vaak ook op den duur op een streamingdienst komen, heeft de bioscoop natuurlijk niet meer die exclusieve waarde die het voorheen wel had. Naar de film gaan is dan ook meer een uitje, dan dé manier om te zien wat je wilt zien. Net als muziekwinkels die status ook niet meer hebben en het daardoor meer een plek voor liefhebbers wordt.

Dat uitje wordt nog leuker wanneer je het kan delen met anderen. En wie weet zelfs wel nieuwe contacten kunt opdoen. Juist op dat punt zit voor mij al een tijdje een lichte irritatie. In Ede is de plek om naar de film te gaan, Pathé. Sterker nog voor mensen buiten Ede is het, samen met het station, een punt van herkenning. Een belangrijke plek voor Ede dus. 

En in principe ook niets op aan te merken. Ze zijn er om films af te spelen en dat is precies wat ze doen. Films afspelen, niets meer en niets minder.

DROGE MOND

En daar ligt precies mijn irritatie. Er is geen pauze. Hetgeen waarmee een bioscoopbezoek zich onderscheidt van een dvd’tje in de speler of een film kijken op een streamingdienst. Een pauze draagt bij aan de ervaring en de beleving. 

Daarbij is het ook praktisch. De tijden van films met een speelduur van anderhalf uur liggen al ruimschoots achter ons. Ik kan zeggen dat twee en een half uur film kijken met een volle blaas een beleving op zich is. Om nog maar te zwijgen over een droge mond.

MACHINAAL CONSUMEREN

De filmvoorstellingen volgen elkaar in zo’n moordend tempo op dat de ene groep al klaar staat als de andere nog in de zaal zit. 

Het avondje uit is een machinaal consumeren geworden, zonder romantiek. En dat is raar voor een industrie die zich richt op het vertellen van verhalen die je meenemen naar andere werelden, die je dingen laten zien en beleven die je in de echte wereld niet zo snel zou meemaken.

LIEVER IN TWEE DELEN

Als je het mij vraagt kijk ik mijn films dus liever in twee delen, dan vol verwachting met twee armen vol drankjes en snackjes over een rode loper de filmzaal ingaan, om vervolgens twee en een half uur later in vervoering van de film, maar met een volle blaas over een houten trap via de achterdeur de zaal weer te verlaten.

door Harrold Harbers

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.