Columnist Cynthia Lukassen over vluchten uit Ede: ‘Nooit heb ik voor mijn leven moeten rennen’

EDE ,,We zijn niet klaar voor wat er de komende vier of vijf jaar op ons afkomt”, hoor ik hem zeggen op televisie. ,,Ik zal eerlijk zijn: de veiligheidssituatie ziet er niet goed uit. Het is zonder twijfel de ergste in mijn leven. En ik vermoed ook in dat van u.”

Toen ik die woorden een paar weken terug uit de mond van Mark Rutte hoorde, haalde ik laconiek mijn schouders op. Er zijn zo vaak sombere berichten in de media over oorlog en ellende, dat ik al maanden geleden mijn kop in het Veluwse zand heb gestoken. Daar is het nog lekker rustig, vredig en onbezorgd.

Het advies van onze gloednieuwe secretaris-generaal van de NAVO om ons voor te bereiden op noodsituaties, schoof ik dan ook snel weer opzij. Het kwam niet eens in de buurt van mijn to-dolijst. Na de speech ging ik rustig door met mijn dagelijkse leven in vrede.

NIET MEER IN VREDE LEVEN

Maar toch. Af en toe poppen zijn woorden ineens naar boven. Tijdens een wandeling. Als ik de was ophang. Of nu, tijdens het smeren van broodjes voor mijn dochter. Want stel nu dat het wel waar is? Dat we over een aantal jaren - net zoals Oekraïne nu – niet meer in vrede leven?

Ik leg mijn mes neer en kijk uit het keukenraam. Stel dat er nu ineens schoten klinken buiten. Een explosie. Gegil. Dan breng ik onze dochter straks niet naar school. Maar waar gaan we dan heen? Zijn er überhaupt schuilplaatsen in de buurt?

Onrustig pak ik mijn smartphone erbij. Een rondje googelen brengt me bij een schuilkelder op het ENKA-terrein, waarvan niet duidelijk is of deze nog bestaat. En twee oude bunkers in Bennekom en de Kop van Deelen, die in de Tweede Wereldoorlog in gebruik waren.

Mijn hele leven lang ben ik gewend aan de luxe van een veilig leven. Doodsangst ken ik niet. Nooit heb ik voor mijn leven moeten rennen. Moeten vluchten. Weg uit Ede. Of weg uit ons land.

Hoe ver moet je vluchten om weer veilig te zijn? Hoeveel papierwerk moet je invullen in een taal die je niet kent? Hoeveel nachten moet je slapen in een azc? Hoeveel protesten van omwonenden moet je aanhoren? En hoeveel opmerkingen van mensen die willen dat je naar je eigen land teruggaat?

Ik schud mijn hoofd, pak de besmeerde boterham en stop het in de lunchtrommel van mijn dochter. Even later loop ik samen met mijn kletsende dochter naar school. Ik kijk naar haar blije gezicht. En ben dankbaar voor haar onbezorgdheid. En onze vrede.

Vluchten uit Ede. Ik moet er niet aan denken. Of juist wel?

Cynthia Lukassen

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.