Columnist Michael de Vries: ‘Ontsnappen aan de tweestrijd’

EDE We mogen weer een keuze maken. Net als vele anderen sta ook ik morgen weer bij de stembus. Voor mij is het de achtste keer dan ik kan stemmen en telkens heb ik dat ook gedaan. Het is een recht dat we kunnen stemmen en iedere keer verdiep ik me in de standpunten van de partijen waar ik tussen twijfel, doe ik een stemwijzer en bekijk ik of ik de lijsttrekker premierwaardig vind. 

‘Jij zal wel voor GroenLinks/PVDA gaan of Partij voor de dieren?’. Het is iets wat ik vooral de laatste jaren voorbij hoor komen. Dus omdat je belangstelling hebt voor de natuur, wordt er automatisch verwacht dat je voor die partijen gaat. Steeds vaker hoor ik een tweestrijd voorbij komen, bij ieder onderwerp. Ben je natuurliefhebber, dan ben je gelijk een ‘bomenknuffelaar’. Zeg je dat we kritisch moeten zijn met de asielstroom, dan ben je gelijk ‘extreemrechts’. Ben je vóór de wolf, dan ben je automatisch tegen alle boeren en vee en ben je Ajacied dan heb je per definitie steevast een hekel aan Feyenoorders. 

Om aan deze verharde wereld soms even te ontkomen heb ik in bepaalde periode mijn vaste plekken in de natuur waar ik het heerlijk vind om zo af en toe te komen. Ieder jaar rond oktober/november heb ik een bepaalde plek waar ik grote gele kwikstaarten kan zien. Deze prachtige vogeltjes zitten vaak bij stromend water en zoeken aan de rand daarvan naar voedsel. Het zijn vogels die relatief zeldzaam zijn, zeker als broedvogel. In het najaar en de winterperiode laten ze zich wat meer zien. 

Al bij aankomst zie ik de vogel, die altijd overactief overkomt als een soort ADHD’er, van de ene steen naar de andere steen vliegen. Voorzichtig kom ik dichterbij, kniel achter een boom en zet de camera even aan. Omdat de vogel zó beweeglijk is, heeft het nauwelijks zin om met de camera de vogel te volgen. Telkens wanneer ik de foto maak, zit de vogel al op een andere plek. Ik besluit een tijdje te observeren en zie dat de vogel een bepaalde steen als uitkijkpunt gebruikt. Ik kies ervoor om mijn camera maar gewoon op die plek te laten scherpstellen en zodra de vogel komt enkel maar te klikken.

Wat is dit toch heerlijk. Veel beter dan al dat polariseren, tweestrijd creëren en meninkjes vormen over een ander.

door Michael de Vries

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.