Columnist Daniëlle Horneman: ‘Smaken verschillen, maar gelijk willen we allemaal’

EDE Wat hebben we de afgelopen week een zomers week gehad. Ede smolt bijna weg onder de tropische temperaturen. De ventilatoren en airco’s draaiden overuren, er werd verkoeling gezocht in het bos en aan het water en de enige plek waar je zonder weerstand een lange rij accepteert, is voor een ijssalon.

En als het om ijssalons in Ede gaat, dan is er iets interessants aan de hand. Je hebt de liefhebbers van Bernardo’s. De liefhebbers van Puro. En binnen beide groepen vind je weer de fanatiekelingen en de gematigden. De fanatiekelingen herken je meteen. Die bestellen niet alleen een ijsje, maar serveren er gratis een preek bij.

 ,,Nee joh, je moet écht naar Bernardo’s.”

,,Ben je nog nóóit bij Puro geweest? Dan weet je niet wat lekker ijs is.”

Alsof Ede zijn eigen Berlijnse ijsmuur kent en je vanzelf aan een van beide kanten belandt.

VOORKEUR IS HEEL MENSELIJK

Op zich is daar natuurlijk niets mis mee. Een voorkeur hebben is heel menselijk. Sterker nog, het zou een saaie wereld worden als we allemaal hetzelfde lekker vonden.

(De tekst gaat verder onder de foto.)

Columnist Daniëlle Horneman. - Ted Walker Fotografie

Het fascinerende begint pas wanneer een voorkeur verandert in een overtuiging. Wanneer we niet meer alleen tevreden zijn met onze eigen keuze, maar de onweerstaanbare behoefte voelen om ook anderen te overtuigen en zelfs te bekeren.

Alsof iedere voorkeur een gebruiksaanwijzing voor de rest van de wereld wordt.

Apple of Android. Albert Heijn of Lidl. De barbecue op houtskool of gas. De airfryer. Koffiebonen. Elektrisch rijden. Zuurdesembrood. Het politieke klimaat. De beste vakantiebestemming. De ideale hardloopschoen. Iedereen kent wel iemand die niet zomaar enthousiast is over zijn aankoop, maar zich heeft ontwikkeld tot evangelist van zijn eigen voorkeur.

Genieten is niet meer genoeg, we willen ook nog eens gelijk krijgen. We zijn steeds minder tevreden met ,,dit past bij mij” en komen steeds vaker uit bij ,,dus zou het ook bij jou moeten passen.”

Terwijl het eigenlijk zo bevrijdend is als iemand gewoon kan zeggen: ,,Ik vind Puro lekker.” En de ander antwoordt: ,,Mooi. Ik haal die van mij bij Bernardo’s.”

Zonder debat. Zonder zendingsdrang. Zonder bekeringspoging.

Overigens: voordat u denkt dat ik boven dit alles sta... absoluut niet. Ook ik heb een duidelijke voorkeur. Die ga ik hier natuurlijk niet verklappen. Ik kijk wel uit. Voor je het weet krijg ik een levenslang ijsverbod aan één kant van de stad.

En eerlijk gezegd is het me daar veel te warm voor.

door Daniëlle Horneman

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.