In Memoriam: Rob Hummelen (60) overleden

OTTERLO Rob Hummelen (60) is in de nacht van maandag op dinsdag overleden. De ras-Otterloër is met name bekend als organisator van de Skeelerronde van Otterlo, maar was veel breder actief binnen de ‘Edese sportwereld’.

Rob Hummelen werd geboren in Espel. Als zoon van bovenmeester Hummelen, verhuisde hij op zijn zesde naar Otterlo. Na het Pallas Athene College in Ede en de MEAO in Oosterbeek, werd Hummelen vertegenwoordiger bij het toenmalige Kok Ede. Gezien zijn vlotte babbel een baan die bij hem paste.

Hummelen ging voetballen bij de plaatselijke voetbalclub. Hij speelde in het eerste elftal en werd daarna elftalleider. In die periode leerde ik hem kennen. Het was nog dat vaak de elftalleiders de bijzonderheden van de wedstrijd voor de pers noteerden. Rob was daar heel kleurrijk in. Op die manier kreeg hij ook de aandacht die hij graag wilde. Hij belde mij vaak met nieuwtjes die alleen nog even niet in de krant mochten. Daarna was hij ook nog elftalleider bij WAVV, OWIOS, Lunteren, Bennekom en VVA Achterberg.

Een nog grotere liefde dan het voetbal, was het schaatsen. Hummelen reed zelf twee keer de Elfstedentocht uit. Hij bezocht schaatstoernooien in binnen- en buitenland en regelde voor Jan en alleman entreebewijzen. Rob raakte betrokken bij de plaatselijke Skeelerronde van Otterlo. Daar kwam alles samen. Zijn vlotte babbel, zijn organisatorische kwaliteiten, netwerk in de schaatssport en sociale vaardigheden. Hoewel hij het zeker niet alleen deed, was hij wel het gezicht van het evenement dat in de hoogtijdagen achtduizend toeschouwers trok. Heel veel Olympische kampioenen namen de moeite om een paar rondjes door Otterlo te rijden. Rob wist dat vaak op creatieve wijze voor elkaar te krijgen.

Rob Hummelen als lid van het Skeelercomité in 2016 - Archief BDUmedia

Elk jaar kwam er een skeelerkrant uit. Samen met Rob gingen we langs de toppers voor een interview. Bij Gerard van Velde in Heerde, bij de broertjes Mulder in Zwolle, bij de zeer gastvrije Erik Hulzebosch, in de flat van Suzanne Schulting in Heerenveen en noem maar op. De laatste keer was met Kjeld Nuis en Jorien ter Mors in een hotel in Wolvega. Rob was elke keer zo trots als een pauw. Uiteindelijk viel het doek voor de skeelerronde. Die ronde werd lang door de voetbalclub georganiseerd. Voor al zijn werkzaamheden werd Rob tot Lid van verdienste benoemd.

De laatste jaren ging het bergafwaarts met Rob. Het werd steeds moeilijker om de wedstrijd van zijn verslaving te winnen. Vanwege deze ziekte verloor Rob eigenlijk alles. De laatste periode bivakkeerde hij eerst op een camping in Otterlo en later zat hij ‘weggestopt’ in een ruimte in Ede. Hij bleef wel bellen. Bijna elke dag. Soms meerdere keren tot ik opnam. Maar de nieuwtjes waren allang vervangen door de behoefte om gewoon een praatje te maken. Om even uit het isolement te komen.

Hoewel ik soms weleens baalde van het vele bellen, voelde het toch vreemd als ik een paar dagen niets hoorde. Daarom besloot ik hem een kleine drie weken geleden zelf eens te bellen. Nauwelijks verstaanbaar liet hij weten in het ziekenhuis te liggen. Het was spannend. Ik ben bij hem op bezoek geweest. We keken terug op de mooie tripjes. Ook werd elke keer weer de situatie van voetbalvereniging Otterlo besproken. Dat bleef toch zijn club. Van het in de belangstelling willen staan, was niets meer over. Slechts een heel klein aantal mensen kende zijn situatie. Meer hoefden het ook niet te weten. ,,Ik ben er niet trots op wat mij is overkomen’’, liet hij weten. 

Even leek Rob er nog een ‘verlenging’ uit te kunnen slepen. Maar uiteindelijk gaf zijn lichaam het op en werd de wedstrijd verloren. De telefoon zal nu flink minder overgaan. Rust zacht Rob. 

Rob Hummelen laat zijn vader, zus Helga en zoons Glenn en Roy achter.

Wim van Kessel