Columnist Michael de Vries: ‘Een ontmoeting die ik nooit meer ga vergeten’

Daar zit je dan. Net als ieder jaar vraag ik me af waarover ik mijn laatste column ga schrijven. Het is een column waarin ik terugkijk op het afgelopen jaar in de natuur. Het valt niet altijd mee om naast mijn baan voor de klas de tijd te vinden om genoeg in de natuur te zijn. Toch is het iets wat ik nodig heb, ik word er rustig van. Het is voor mij een soort natuurlijke ritalin.

Ik denk na over wat voor mij het hoogtepunt was. Is het hoogtepunt dat de burgemeester ook dit jaar de voice-over doet van mijn jaaroverzicht? Pieter van Vollenhoven die mijn beelden deelde of enkele BN’ers die me zijn gaan volgen? Of is het toch dat de NOS mijn beelden deelde of mijn optreden in het RTL Nieuws? Nee, geen van allen eigenlijk. Hoe leuk dit soort dingen ook zijn, het komt niet in de buurt van de kern. De kern van het in de natuur zijn, blijft voor mij de bijzondere ontmoetingen. En mijn hoogtepunt is één van deze ontmoetingen.

In een eerdere column schreef ik al over mijn droom die was uitgekomen toen ik een wolf zag, maar er volgde nóg een ontmoeting. Een ontmoeting die ik nooit meer ga vergeten.

Terwijl ik ‘s ochtends nietsvermoedend in het bos liep, zag ik uit mijn ooghoek twee edelherten wegrennen. Enkele tellen later rende een wolf erachteraan, gevolgd door een tweede wolf! Ze verdwenen uit zich en de rust keerde terug. Niet veel later zag ik beweging achter een heuveltje. Twee oren, vier oren... acht oren, staken boven het heuveltje uit. Langzaam maar zeker verschenen daar vier wolven. Terwijl ik trillend van de adrenaline de camera richtte kwam zelfs nummer vijf, zes en zeven. En daar stond ik dan, verscholen achter wat bomen, zeven wolven te filmen. Ze speelden, doken op elkaar, renden achter elkaar aan en hadden mij totaal niet door. 

Ruim een uur lang had ik het geluk dit sprookjesachtige tafereel te filmen totdat ze net zoals ze kwamen verdwenen achter het heuveltje. Ik kon het bijna niet geloven. Hoeveel mensen hebben oog in oog in oog gestaan met zeven wolven? Beduusd vertrok ik niet veel later weer. En of u het gelooft of niet. Terwijl ik ging, staken zes van hen op dertig meter van me vandaan het pad over. Geen gevaar, geen angst maar de meest vredelievende dieren die ik ooit gezien heb.