Natuurcolumn Michael de Vries: ‘Big smile en volle geheugenkaart door waterral in Ede’

EDE Hoewel ik het afgelopen jaar vooral veel bezig ben geweest met wolven en in mijn denkbeeldige top 10 van dieren sowieso vooral zoogdieren staan zoals dassen en boommarters, is mijn liefde voor de natuur toch echt begonnen met vogels. Vogels blijven me fascineren, mede omdat er zoveel verschillende soorten zijn. 

door Michael de Vries

Sommige soorten kennen we allemaal. Denk maar eens aan de merel, huismus of koolmees. Andere soorten zijn voor mij algemeen, maar voor anderen vaak al onbekend. Want wees eens eerlijk, heeft u weleens gehoord van de keep, de sijs, de tapuit of de beflijster? En dan heb je nog de soorten die voor mij ook nog steeds vrij onbekend zijn. Dit zijn vaak soorten die je én weinig ziet, maar ook die een nogal teruggetrokken en schuw bestaan leven. 

Toen ik enkele weken geleden met mijn vriendin op het einde van de dag even een rondje liep om een lokale vijver hier in Ede, lette ik goed op of ik geen ijsvogel zag zitten. Maar in plaats van de ijsvogel werden we ineens verrast door een waterral. Deze vogel, die lijkt op een kleine versie van het waterhoentje foerageerde tussen het riet en écht goed zien lukte niet. Omdat het best bijzonder was dat deze vogel zomaar in een woonwijk zat, ben ik de week erop af en toe teruggegaan, maar het lukte nauwelijks om de vogel goed te fotograferen. 

Na een week plaatste ik het minst slechte plaatje toch maar op mijn socials met de tekst dat een goede opname helaas niet gelukt was. Vervolgens stapte ik op de fiets en vertrok naar het binnenveld. Eenmaal daar aangekomen las ik enkele reacties die ik inmiddels binnen had gekregen en begon aan mijn vaste rondje. Het was koud en al na een uur begon ik aan de terugweg. Jaren geleden had ik hier ook weleens een waterral gezien. 

En hoe het kan weet ik niet, maar pal naast me, in een dunne strook water, duikt ineens een waterral op! Niet verscholen maar prachtig in het zicht. Ik stap af en kan de vogel minutenlang geweldig volgen. Terwijl mijn camera enkele filmfragmenten maakt, kijk ik van verbazing om me heen of er geen mensen aankwamen die het geheel konden verstoren. Maar in plaats van naderende mensen zie ik achter me een tweede waterral. Met een big smile en een volle geheugenkaart op mijn camera besluit ik na een tijdje maar terug te fietsen.

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.