Columnist Cynthia Lukassen: ‘Wat mijn longen de politiek kunnen leren’

EDE Toen mijn reuk en smaak ervan doorgingen, wist ik het zeker. Corona. Die engerd van toen is weer terug. Maar de context is anders. Geen paniek meer, geen mondkapjes, geen anderhalve meter. Gewoon rust pakken. In bed. Uithijgen. Afwachten. En mijn lichaam zijn werk laten doen om dit virus weer te verdrijven.

HIJGEND EN PIEPEND

Uitgeteld lig ik op bed, terwijl mijn agenda in mijn achterhoofd toetert wat ik allemaal nog moet doen. Maar niet nu. Even niet. Mijn energie staat op standje min tien. Na het lopen van een trap lig ik hijgend en piepend op bed. Mijn man pakt alles over — kind, huishouden, boodschappen. En ik heb niet eens de puf om me schuldig te voelen. Ik ben gewoon blij dat ik ziek mag zijn. Even rust.

Terwijl ik bijtank, denk ik aan de maatschappij. Hoe weinig we nog samenwerken en voor elkaar zorgen. En hoe snel we naar de ander wijzen. En ik moet er niet aan denken dat mijn lichaam dezelfde houding aanneemt als de politiek op dit moment.

Stel je voor: mijn longen besluiten dat ze geen zin meer hebben in samenwerken. Mijn hart moppert dat de spieren het niet goed doen. De nieren zeggen: ,,zoek het maar uit, wij zijn klaar met de lever.” Rampzalig, toch? Juist samenwerking zorgt dat alles blijft draaien — in een lichaam én in een samenleving.

Toch zie ik nu vooral mensen die elkaar buitensluiten, cancelen of wegzetten. Campagnes die vooral laten zien waar men tégen is, in plaats van waar ze vóór staan. Maar eerlijk: het wijzende vingertje, het uitsluiten, het moddergooien — het put me uit. Terwijl politiek juist bedoeld zou moeten zijn om samen te werken aan oplossingen.

We leven in een samen-leving. Niet in een ikke-leving. En als iemand even niet functioneert, help diegene dan. Want we maken allemaal deel uit van hetzelfde orgaan: deze samenleving.

Ik wil politici horen over wat ze willen opbouwen, waar ze hoop uit putten en welke samenwerkingen ze omarmen. Niet alleen waar ze tegen zijn. Daar zou ik met liefde mijn stem voor uitbrengen.

PROBEREN TE BEGRIJPEN

Tot die tijd trek ik me terug in bed. Tv uit, boek in handen, verdiept in de verhalen van anderen. Want tussen de regels door is dat waar ik naar verlang. Naar mensen die elkaar proberen te begrijpen. Niet om te winnen, maar om samen verder te komen. Daar worden we allemaal beter van.

door Cynthia Lukassen

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.